از آنجاییکه اندیشمندان مدیریت تحول پاسخ به چالش­های موجود سازمانی برای حفظ موفقیت پایدار در فضای اقتصادی و اجتماعی مدرن امروزی را، در شناخت و درک ظرفیت های انسانی، منابع انسانی و بکارگیری آنان در سازمان می­دانند. این شناخت و درک از ظرفیت های انسانی و به سازی آنان در راستای اهداف راهبردی سازمان در دانش مدیریت منابع انسانی " توانمند سازی منابع انسانی " معرفی می­گردد.

 از سوی دیگر شناخت و درک از ظرفیت­های انسان و تاثیرگذاری آنان بر محیط اطرافش در دانش سنتی ایران (عرفان، ادبیات و معرفت ایرانی) مورد توجه جدی قرار گرفته و این دانش دارای بلوغی است که در محیط مدرن امروزی نه فقط کاربرد دارد بلکه راه گشا نیز است. در دانش سنتی ایران، زندگی ذاتاً زیبا دانسته شده است، آنانی می توانند این زیبایی را بدست آورند که نو اندیش و دگر اندیش باشند و بر بستر این دانش سنتی انسان سازمانی ( منابع انسانی) زمانی میتواند به زیبایی در سازمان خود دست یابد که دارای اندیشه نو و دارای خلاقیت و نوآوری باشد. اما انسان سازمانی زمانی میتواند خلاقیت و نوآوری را در درون خود جستجو نماید که نگرشی مثبت نسبت به محیط اطراف برخوردار باشد. شاید بی مناسبت نباشد  به مفهوم توانمندسازی که در ادبیات علمی مدیریت منابع انسانی وجود دارد اشاره ای مختصر گردد. توانمندسازی در متون مربوط به مدیریت منابع انسانی، رفتار سازمانی، مدیریت تغییر و تحول و حتی در متون مربوط به مدیریت استراتژیک مطرح شده است. توانمندسازی حداقل دو قلمرو متفاوت و در عین حال به طور سیستمی که کاملا با هم متعادل هستند را شامل میگردد. حوزه به سازی و آموزش منابع انسانی اولین قلمرو مطرح شده است. که بیشترین توجه سازمان را به خود معطوف می نماید. این قلمرو بر افزایش ظرفیت علمی، توان مهارتی و تخصصی افراد در سازمان تاکید دارد و در تعبیری به مهارتهای فنی، انسانی و ادراکی تقسیم شدهاند .

                                                                                                                                                                                   مهندس يگانه